ایجاد آمادگی برای تأمین انرژی اضطراری — برنامهریزی اجرا، استراتژی سوخت، هماهنگی محلی، تمرینها و ثبت سوابق بهمنظور قابلاستفاده بودن ظرفیت پشتیبانی تحت فشار
بیشتر سازمانهایی که ژنراتور پشتیبان دارند، معتقدند که آمادهاند و بیشتر آنها تا حدی حق با آنهاست. تجهیزات موجود است، قرارداد نگهداری منعقد شده است و کسی میداند که کلید تغییر حالت در کجا قرار دارد. آنچه اغلب گمشده است، لایهای است که تجهیزات را به توانمندی تبدیل میکند: یک برنامهٔ اجرا شده که آزمون شده باشد، یک استراتژی سوخت که در رویدادهای گسترده نیز پابرجا بماند، نقشهای مشخصشده برای افرادی که تصمیم میگیرند و سوابقی که نشان دهند چه اتفاقی واقعاً افتاده است.
آمادهباشی برق اضطراری، رشتهای است که بر ساختن این لایه تمرکز دارد. این امر به سالنهای داده و بیمارستانها اعمال میشود، اما همچنین به تأسیسات آب، کارخانههای تولیدی، اردوگاههای ساختمانی، ساختمانهای عمومی و هر فعالیتی که در آن قطع طولانیمدت تأمین برق، انجام کار را متوقف میکند، نیز تعلق دارد. تجهیزات تنها یک عنصر هستند؛ بقیه شامل برنامهریزی، افراد و منطقهگیری است.
شرکت شانگهای آوتِو ماشینری کُ.، لتد. از سال ۲۰۰۶ مجموعههای ژنراتور دیزلی و گازی را تأمین کرده است و وبسایت فعلی آن محدودهای از ۱۰ تا ۳۷۵۰ کیلوولتآمپر را در صورت امکان و در پیکربندیهای باز، بیصدا، درون کانتینر و روی یدکگیر ارائه میدهد. برنامهریزی آمادهباشی از همان نقطهای آغاز میشود که هر بررسی پیکربندی دیگری نیز آغاز میشود: بار واقعی، محل واقعی و شرایط واقعی، و پیکربندی نهایی بهصورت خاص برای هر پروژه تأیید میشود.
برنامهریزی آمادهباشی با ارزیابی صادقانهای از اینکه قطع تأمین برق چه معنایی خواهد داشت، آغاز میشود. سه پرسش این ارزیابی را ساختار میدهند.
اولین چیزی که متوقف میشود چیست و بعد از آن چه چیزی متوقف میشود؟ فهرستی رتبهبندیشده از کارکردها بر اساس پیامدهایشان — سیستمهای ایمنی، سپس تولید یا ارائه خدمات، و در نهایت کارکردهای پشتیبانی — تعیین میکند که ظرفیت تولید محدود باید به کجا اختصاص یابد. بدون این رتبهبندی، اولین فردی که به ژنراتور میرسد، اولویت را تعیین میکند.
قطع برق چقدر طول میکشد؟ پاسخ به این پرسش، استحکام سوخت، تعداد پرسنل مورد نیاز و اینکه آیا طرح باید فرض کند تأمین برق از شبکه دوباره برقرار میشود یا خیر را مشخص میکند. رویدادهای گسترده معمولاً از مدت زمانی که سوخت موجود در محلها کافی است، طولانیتر هستند.
نقطه شکست تکی کجاست؟ یک ژنراتور، یک مخزن سوخت، یک کلید تغییر منبع و یک نفر که نحوه بهرهبرداری از آن را میداند. هر یک از این موارد یک نقطه آسیبپذیری است و طرح باید آنها را بهطور صریح نام ببرد، نه اینکه بر تابآوری غیروجودی تکیه کند.
خروجی این ارزیابی، سندی کوتاه است: کارکردهایی که باید محافظت شوند، بار مورد نیاز هر یک، مدت زمان پشتیبانی مورد نیاز و ترتیباتی که این پشتیبانی را فراهم میکنند. این سند مرجع تمام تصمیمات بعدی است.
برنامهی راهاندازی توضیح میدهد که چگونه برق در صورت قطع شدن تأمین عادی به مصرفکننده میرسد. این برنامه باید آنقدر دقیق باشد که فردی که در تهیهی آن مشارکت نداشته است، بتواند آن را اجرا کند.
مکانها. مکان دقیق هر ژنراتور، نحوهی رساندن آن به آن مکان، تحمل زمین در برابر وزن آن و جهت خروج گازهای دود و هوای سردکننده. برای واحدهای متحرک، باید مکانهای جایگزینی نیز مشخص شوند تا در صورت مسدود شدن مکان اصلی به دلیل سیل، آوار یا وسایل نقلیهی پارکشده، قابل استفاده باشند.
دسترسی و حملونقل. مسیر ورود، وسیلهی نقلیهی مورد نیاز، ترتیبات بلندکردن و نقطهای که از آن به بعد واحد را نمیتوان دستی جابهجا کرد. دسترسی اغلب تفاوتساز بین یک برنامهی عملی و یک برنامهی غیرعملی است، بهویژه زمانی که محل نصب تنها یک ورودی داشته باشد.
کابلکشی. مجموعه کابلهای مورد نیاز برای هر موقعیت، ردهبندی آنها، مسیر عبورشان و روش حفاظت از آنها. کابلی که در ظرفی در پشت حیاط، پشت دری بهطور امن قفلشده نگهداری میشود، تا زمانی که نحوه بازیابیاش توسط فردی ثبت نشده باشد، بخشی از طرح اجرایی محسوب نمیشود.
اتصال و جایگزینی. نقطه فیزیکی اتصال، نوع جایگزینی، قفلبندیهای ایمنی که بازخورد معکوس را جلوگیری میکنند و ترتیب اقدامات از لحظه ورود تا فعالسازی. این ترتیب باید بهصورت کتبی ثبت شده و تمرین گردد.
آمادهسازی مقدماتی. محل انتظار تجهیزات پیش از اجرا، روش نگهداری آمادهبودنشان و شخصی که مجاز به انتشار آنهاست. در سازمانهای چندمکانی، استفاده از یک نقطه مرکزی برای آمادهسازی مقدماتی همراه با رویهٔ رسمی انتشار، از آن جلوگیری میکند که اولین تماسگیرنده تنها واحد موجود را دریافت کند.
سوخت شایعترین دلیل پایان زودهنگام تأمین پشتیبان است. یک ژنراتور با مخزن پر، تأمینی با استحکام مشخص دارد؛ اما ژنراتوری با سطح نامعلوم سوخت، تنها یک امید است.
استراتژی باید مدت زمان تداوم مورد نیاز را که بر حسب ساعت و در بار مورد انتظار بیان میشود، و همچنین ظرفیت ذخیرهسازی که آن را فراهم میکند، مشخص کند. این استراتژی همچنین باید نحوه تأمین سوخت در طول رویداد را تعیین کند: تأمینکننده سوخت کیست، سوخت چگونه به دستگاه میرسد، حداقل سطح سوخت قبل از انجام اقدامات لازم چقدر است و چه کسانی مجاز به سفارش سوخت هستند. در مواردی که تانکر قادر به رسیدن به ژنراتور نیست، باید یک سیستم ذخیرهسازی و انتقال میانی طراحی و تمرین شود.
کیفیت سوخت بخشی از این استراتژی است. دیزلی که برای مدت طولانی نگهداری میشود ممکن است کیفیت خود را از دست دهد و نفوذ آب از طریق تقطیر در مخازن نیمهپر همواره مشکلی پابرجا است. روشهایی که به بهبود وضعیت کمک میکنند عبارتند از: پر نگه داشتن مخازن تا حد امکان، انجام آزمایشهای دورهای، صاف کردن سوخت در نقطه انتقال و ثبت جزئیات هر تحویل سوخت از جمله منبع و مقدار آن.
تامین سوخت خود، خطری را به همراه دارد. ریزش سوخت، برق ایستایی، سطوح داغ و موتورهای در حال کار، همهی آنها خطراتی هستند و رویهی تامین سوخت باید مشخص کند که آیا این کار با موتور خاموش انجام میشود یا نه، چه کسی نظارت بر آن دارد و ریزش سوخت چگونه جمعآوری میشود. در محلهایی که از مخازن با دیوارهی محافظ (بند) استفاده میشود، ظرفیت این دیوارهی محافظ و نحوهی دفع آبهای ناشی از آن، بخشی از طراحی هستند.
در طول قطعی برق، مشکلات هماهنگی زمان بیشتری را نسبت به مشکلات فنی مصرف میکنند. این برنامه باید نقشها را تعریف کند، نه عنوانها.
مجوز روشن کردن مدار. تصمیمگیری دربارهی روشن کردن یک مدار باید توسط یک نفر انجام شود و این مجوز باید مستند شده باشد. در ساختمانهای چندشاغل و زیرساختهای مشترک، همان نفر باید بتواند به نمایندگی از تمامی طرفینی که تحت تأثیر هر مرحله قرار میگیرند، صحبت کند.
اجرای عملیات تغییر منبع تغذیه. کسی که عملیات تغییر منبع تغذیه را اجرا میکند، باید قبلاً آن را تمرین کرده باشد و بداند در صورت عدم اتمام انتقال چه اقدامی انجام دهد. یک دنبالهی نوشتاری با نقطهی مشخصی برای لغو عملیات، مفیدتر از یک دستورالعمل عمومی است.
ارتباطبرقراری. بارهایی که دوباره روشن میشوند باید بدانند که چه زمانی برق را انتظار داشته باشند و چه کاری انجام دهند وقتی برق بهدست آمد. یک زنجیرهٔ سادهٔ اطلاعرسانی که پیشتر توافق شده است، از روشنشدن تجهیزات در برابر تأمین برقی که هنوز پایدار نشده است جلوگیری میکند.
هماهنگی با شرکت توزیع برق و خدمات اضطراری. در مکانهایی که اتصالی به شبکهٔ برق دارند، اپراتور شبکه باید از اتصال منبع تولید برق مطلع باشد و نحوهٔ جلوگیری از برگشت جریان (بکفید) را بداند. در مواردی که خدمات اضطراری دخیل هستند، این خدمات باید محل ژنراتورها و کابلها را بدانند و روش قطع ایمن آنها را بشناسند.
تحویل کار بین شیفتها. رویدادهای پاسخدهی طولانیتر از مدت شیفتها هستند. یک صفحهٔ تحویل کار — شامل اینکه چه چیزی در حال کار است، چه چیزی سوختدار است، چه چیزی معیوب است و چه تغییری اعمال شده است — ادامهٔ کار را هنگام خروج تیم اصلی از وظیفه حفظ میکند.
یک طرح که تمرین نشده است، تنها یک فرضیه است. آزمونها باید سه سطح را پوشش دهند.
آزمایش تجهیزات تأیید میکند که ژنراتور راهاندازی میشود، بار را تحمل میکند و انتقال بهدرستی انجام میشود. این آزمون باید شامل کارکرد تحت بار (نه در حالت بیبار) باشد و باید با ذکر بار اعمالشده، مدت زمان کارکرد و هرگونه هشداری ضبط شود.
تمرینهای رویهای تیم را در فرآیند راهاندازی همراهی کنید: بازیابی کابلها، قرارگیری دستگاه، اتصال آن و اجرای تغییر منبع تغذیه. تمرینی که کابلی را از قلم انداخته یا موقعیتی را غیرقابلدسترس نشان دهد، هدف خود را محقق کرده است.
تمرینهای تصمیمگیری لایه انسانی را آزمایش کنید: کیست که چه اقدامی را تأیید میکند، اولویتبندی چگونه انجام میشود وقتی تقاضا از ظرفیت بیشتر باشد و سازمان چگونه با طرفهای تحت تأثیر ارتباط برقرار میکند. این تمرینها معمولاً جلسات کوتاه میزی هستند و معمولاً جایی هستند که مهمترین شکافها کشف میشوند.
سواد فنی باید پیگیری شود، نه اینکه پیشفرض گرفته شود. افرادی که انتظار میرود تجهیزات را بهرهبرداری کنند، باید دانش بهروزی از نصب خاص مورد نظر داشته باشند، نه صرفاً آشنایی عمومی با ژنراتورها.
آمادگی به حضور اقلام کوچک در زمان لازم بستگی دارد: فیلترها، تسمهها، لولههای نرم، فیوزها، باتریها، اتصالدهندههای کابل و ابزارهای مورد نیاز برای نصب آنها. فهرست قطعات یدکی که از تجهیزات واقعی نصبشده استخراج شده باشد، کاربردیتر از یک مجموعهٔ عمومی است.
مستندات باید شامل نمودار تکخطی تأمین موقت، روش جابجایی، فهرست اولویت بار، برنامهٔ سوخت، اطلاعات تماس افراد مسئول و تاریخچهٔ نگهداری هر واحد باشد. این مستندات باید در جایی ذخیره شوند که بدون نیاز به برق قابل دسترسی باشند؛ که در عمل یعنی نسخهٔ چاپی و همچنین نسخهٔ دیجیتالی آن.
ثبتها از رویدادهای واقعی ارزشمندترین ورودی برای بازنگری بعدی طرح هستند. ساعات کارکرد، مقدار سوخت مصرفشده، بارهای منتقلشده، خرابیها، تأخیرها و تصمیمات اتخاذشده، همه نشاندهندهٔ جایی هستند که طرح با واقعیت همسو بوده و جایی که همسو نبوده است.
بررسی کوتاه پس از اقدام، که در زمانی انجام میشود که جزئیات هنوز تازه است، تجربه را به بهبود تبدیل میکند. چهار سؤال کافی است: قرار بود چه اتفاقی بیفتد، چه اتفاقی افتاد، چرا تفاوت وجود داشت و چه چیزی تغییر خواهد کرد. پاسخها باید فهرست بارگیری، طرح انتشار، استراتژی سوخت و برنامه آموزشی را بهروزرسانی کنند و طرح اصلاحشده باید بهجای اینکه در پرونده قرار گیرد، مجدداً مورد آزمون عملی قرار گیرد.
آمادگی بهصورت نامحسوس کاهش مییابد. تجهیزات از شرایط مناسب خارج میشوند، سوخت فاسد میشود، پرسنل تغییر میکند و چیدمانها بدون بهروزرسانی طرح اصلاح میشوند. بررسی سالانه زمانبندیشده، همراه با آزمون عملی، توانایی را واقعی نگه میدارد.
سازمانهایی که واقعاً آمادهاند، معمولاً اقدامات یکسانی انجام دادهاند: بارها را رتبهبندی کردهاند، مدت زمان لازم برای بقا را تعیین کردهاند، تجهیزات را در مکانی قرار دادهاند که بهراحتی قابل دسترسی باشند، سوخت لازم برای آن مدت را تأمین کردهاند، اختیارات را بهوضوح تفویض کردهاند و ترتیب اقدامات را تمرین کردهاند. نصب ژنراتور اهمیت دارد، اما طرح اطراف آن است که مشخص میکند آیا سایت بهصورت پیوسته فعال باقی میماند یا خیر.
شرکت شانگهای آوتِوو ماشینری کُ.، لتد. نیازهای آمادهباش و اضطراری را در مقایسه با محدوده فعلی خود (۱۰ تا ۳۷۵۰ کیلوولتآمپر) بررسی میکند و در صورت امکان، پیکربندیهایی برای نصب باز، بیصدا، درون کانتینر یا روی بارگیریکننده پیشنهاد میدهد. رتبهبندی نهایی، چیدمان سوخت، مشخصات کنترل و حفاظت و لوازم جانبی، همچنان مشروط به مشخصات پروژه تأییدشده و شرایط سایت هستند که در طول بررسی فنی تأیید میشوند.
این شامل فهرستی رتبهبندیشده از بارهایی است که باید محافظت شوند، طرحی برای نصب با مشخصکردن مکانها و مسیرهای کابلکشی، استراتژی سوخت که پایداری و تأمین مجدد سوخت را پوشش میدهد، نقشها و اختیارات تعریفشده برای روشنکردن سیستم، برنامهای برای آزمایش و تمرینهای شبیهسازیشده، و سوابقی است که پس از هر رویداد بهروزرسانی میشوند.
مقدار سوخت باید بهاندازهای باشد که برای مدت زمانی که محل نصب تصمیم گرفته است بتواند بدون برقرسانی اصلی ادامه دهد؛ این مدت بر اساس مصرف سوخت در بار پیشبینیشده محاسبه میشود و علاوه بر آن، ذخیرهای نیز برای جبران تأخیر در تأمین مجدد سوخت در نظر گرفته میشود. در قطعیهای گسترده، معمولاً مسیر تأمین سوخت محدودیتکننده است؛ بنابراین طرح باید نحوه رسیدن سوخت به ژنراتور را مشخص کند.
فاصلههای زمانی آزمایش معمولاً توسط سیاست نگهداری اپراتور و درجه حیاتی بار تعیین میشوند، اما آزمایشها باید شامل راهاندازی تحت بار و تمرین تغییر حالت (جابجایی بین منابع) باشند، نه صرفاً راهاندازی موتور. هر آزمایش باید با ثبت بار اعمالشده، مدت زمان اجرا و هر هشداری که رخ داده است، مستند شود.
یک نفر مشخصشده با جانشینی ثبتشده. در ساختمانها یا زیرساختهای مشترک، این فرد باید بتواند تمام طرفهای متأثر را هماهنگ کند. مسئولیت و ترتیب اعمال آن باید در برنامه تدوین شده و تمرین شود.
خرابیها معمولاً از ترتیبات پشتیبانی ناشی میشوند نه از خود ژنراتور: سوخت کم یا آلوده، باتریهایی که نگهداری نشدهاند، رویههای تغییر منبع برق که آشنا نیستند، یا کابلها و اتصالدهندههایی که در زمان نیاز گمشده یا آسیبدیدهاند.
اوتهوو دادههای بار، شرایط کار، شرایط محل، ترتیبات سوخت و محدودیتهای نصب را در مقایسه با مدلهای فعلی خود در محدودهٔ ۱۰ تا ۳۷۵۰ کیلوولتآمپر بررسی میکند (در صورت امکان) و پیکربندی پیشنهادی را برای تأیید ارائه میدهد. مشخصات نهایی همیشه مختص پروژه است و مشروط به الزامات فنی تأییدشده میباشد.
بارهایی که باید محافظت شوند، مدت زمانی که باید پشتیبانی شوند، چیدمان سایت و دسترسی به آن، ترتیبات سوخت در نظر گرفتهشده و افرادی که قرار است تجهیزات را بهرهبرداری کنند را به شانگهای آوتِوو ماشینری کو.، لتد. ارسال کنید. سپس بررسی میتواند به پیکربندی و ترتیبات پشتیبانیکنندهای بپردازد که ظرفیت را در زمانی که نیاز است، قابل استفاده میسازند.
درخواست بررسی پروژه را از اوتهو ارسال کنید
برای تجهیزات مرتبط، به آوتِوو مراجعه کنید. مجموعههای تولیدکننده برق صامت ,مجموعههای ژنراتوری درون کانتینر ,مجموعههای ژنراتوری روی تریلر و آوتِوو را ببینید .