یا مجموعههای ژنراتوری دیزلی سنگین، تماس مستقیم فلزی بین اجزای متحرک از جمله شافتهای میلهاتصال، میلههای وصله و شافتهای کام، منجر به آسیب سایشی شدید میشود. هدف اصلی روانکاری ایجاد لایههای محافظ روغن از طریق مکانیزمهای فیزیکی و شیمیایی ترکیبی است تا اصطکاک خشک مخرب به اصطکاک سیال با مقاومت پایین تبدیل شود.
دو اثر فیزیکی متمایز بهصورت همزمان در ایجاد لایههای روغن نقش دارند و بسیار مهم است که این دو را با یکدیگر اشتباه نگیریم:
فشار هیدرواستاتیک تأمینکننده پیششرط تشکیل لایه روغن هیدرودینامیکی است، اما خود فشار تأمینکننده فشار هیدرودینامیکی نیست هنگام محاسبه ظرفیت باربری یاتاقان، مهندسان بر سرعت چرخش، ویسکوزیته روغن روانکننده و هندسه شکاف تمرکز میکنند. هنگام انتخاب ابعاد مدار تأمین روغن، فشار پمپ و دبی جریان بهعنوان متغیرهای اصلی در نظر گرفته میشوند. این دو حوزه مجزا را تشکیل میدهند: انتقال سیال و روانکاری هیدرو دینامیکی.
برای ایجاد و حفظ فیلم روغن هیدرو دینامیکی پایدار، سه شرط باید برقرار باشند:
با چرخش محور، روغن به داخل شکاف مخروطی کشیده میشود. فشار در این ناحیه افزایش یافته و سطح محور را بلند میکند، بهگونهای که سطوح تماسی از هم جدا شده و در شرایط ایدهآل روانکاری سیال، سایش تقریباً صفر میشود.
اِیاچال بر مناطق تماس باردار مانند لوبهای شافت کام اعمال میشود، جایی که تنش تماسی ممکن است از ۱ گیگاپاسکال فراتر رود. تحت فشار شدید، سطوح فلزی دچار تغییر شکل کشسان محلی میشوند، در حالی که ویسکوزیته روغن روانکار با افزایش فشار بهصورت نمایی افزایش مییابد (اثر فشار–ویسکوزیته). این دو اثر در کنار هم، لایهای بسیار نازک از روغن محافظ با ضخامتی حدود ۱ میکرومتر ایجاد میکنند که عملکرد قابل اعتماد سیستم سوپاپ در موتورهای ژنراتور را تضمین مینماید.
عدد زومرفیلد شاخصی ترکیبی است که دماي کاری، سرعت چرخشی، ویسکوزیته روغن روانکار و شکاف یاتاقان را در بر میگیرد.
نسبت لامبدا معیار قطعی برای ارزیابی وضعیت روانکاری است:
کیفیت پرداخت سطح تعیینکنندهی مقاومت جفتهای اصطکاکی در شرایط ناکافی بودن ضخامت فیلم روغن است. ماشینکاری دقیق مدرن امکان حفظ نسبت لامبدا در محدودهی ایمن ۱٫۵ تا ۲٫۰ را برای موتورهای ژنراتوری حتی در دور آرام فراهم میکند.

روش روانکاری واقعی با پاشش در موتورهای ژنراتوری سنگین مدرن اینگونه عمل میکند که روغن فشاردار از شکاف یاتاقان سر بزرگ میلههای اتصال خارج میشود و نیروی گریز از مرکز آن را به دیوارهی سیلندر میپاشد. این روش اساساً با طراحیهای ابتدایی متفاوت است که در آن میلهی کرانک در روغن مخزن غوطهور میشود؛ غوطهور شدن میلهی کرانک در روغن باید بهطور کامل جلوگیری شود.
مهی روغن پیامدی است که هنگام برخورد جتهای روغن با سرعت بالا به سطوح جامد و تجزیهشدن آنها به ذرات ریز معلق ایجاد میشود. این روش روانکاری مستقل و اختصاصی محسوب نمیشود.
قانون اصلی در محل نصب: حداکثر سطح ایمن روغن در مخزن باید چنان تعیین شود که اجزای چرخان میلهی کرانک حتی در حالت شیبدار بودن پایهی ژنراتور نیز با سطح روغن تماس نداشته باشند.
روانکاری مرزی در نقاطی بهصورت محلی رخ میدهد که فشار هیدرودینامیکی ناتوان از ایجاد لایهٔ روانکاری مناسب است. این نقاط شامل مناطق مردهٔ یاتاقانها، نقاط تماس سطوح بالافشار کُم، نقاط برگشت حلقههای پیستون، محورهای پیستون و یاتاقانهای توربوشارژر در زمان راهاندازی و خاموشسازی میشوند.
افزودنیهای ضدسایش سه لایهٔ محافظتی تدریجی فراهم میکنند:
بار حرارتی عامل اصلی عملکرد حلقههای پیستون است. در نقطه مرگ بالا، دمای سطح روکش سیلندر ممکن است از ۲۵۰ درجه سانتیگراد فراتر رود و باعث تبخیر و کربنیشدن روغن شود. بار حرارتی تعیین میکند که آیا لایهای از روغن میتواند وجود داشته باشد یا خیر و اینکه آیا محافظت ناشی از افزودنیها میتواند پایدار بماند یا خیر.
سرعت چرخش بهصورت غیرمستقیم تنظیمکننده است. این سرعت زمان توقف در نقطه معکوسشدن و مقدار روغن پاشیدهشده را کنترل میکند. شرایط کاری با بیشترین خطر برای ژنراتورها این است که سرعت پایین همراه با بار پیوسته بالا باشد. سرعت پایین تأمین روغن پاشیدهشده و خنککنندگی را کاهش میدهد، درحالیکه بار بالا دمای روکش سیلندر را افزایش میدهد. لایه محافظ افزودنیها پیش از اینکه بتواند جایگزین شود، سوزانده میشود و خطر خراشیدگی سیلندر را بهطور قابلتوجهی افزایش میدهد.
اقدامات کاهشدهنده: ایجاد بافت خطخطی مورب (Cross-hatched) روی روکش سیلندر برای ذخیرهسازی روغن، پوششهای سخت مانند کروم یا DLC روی سطوح حلقهها، و جتهای روغن خنککننده پیستون برای کنترل فعال دما.
لودژ یک رسوب ژلاتینی و چسبنده است که عمدتاً به سطوح فلزی میچسبد و نه اینکه آزادانه در جریان روغن شناور باشد. صافیهای استاندارد روغن روانکار دارای رتبهبندی صافیسازی ۲۰ تا ۴۰ میکرومتر هستند. ذرات لودژ در بازه اندازه ۰٫۱ تا ۱ میکرومتر به راحتی از آنها عبور میکنند. صافیها نمیتوانند لودژی را که قبلاً به سطوح متصل شده، حذف کنند. اگر صافی انسداد یابد، شیر دور زدن باز میشود و این امر خطر آلودگی بیشتری را ایجاد میکند.
دفاع اصلی بر پایه افزودنیهای شوینده و پراکننده موجود در روغن روانکار است. این افزودنیها پیشسازهای لودژ را دربر میگیرند و آنها را در حالت معلق نگه میدارند تا آلایندهها در زمان تعویض برنامهریزیشده روغن خارج شوند. صرفاً صافیسازی کافی نیست.
صافیهای ترکیبی پیشرفتهای که در موتورهای کامینز به کار میروند، میتوانند ذرات معلق لودژ را به عنوان اقدامی پیشگیرانه جذب کنند، اما نمیتوانند رسوبات سفتشده و سوختهشده را حذف کنند. تجمع شدید کربن و لودژ نیازمند پاکسازی شیمیایی یا برداشتن مکانیکی در زمان بازرسی کامل است.
پمپ پیشروانش نمیتواند جایگزین روانکاری هیدرودینامیکی شود. هدف اصلی آن تضمین ایجاد قابلاطمینان فشار هیدرودینامیکی در لحظهای است که موتور شروع به چرخش میکند.
سه عملکرد اصلی:
پیشروانش برای موتورهای ژنراتوری با سیلندر بزرگ، مانند سری K19 شرکت کامینز، ارزش بسیار بالایی دارد. ۶۰ تا ۸۰ درصد از کل سایش طول عمر موتور در حین انتقال شروعبهکار رخ میدهد. این سیستم همچنین یاتاقانهای توربوشارژر را نیز محافظت میکند و از قفلشدن روتور پس از خاموششدن موتور — زمانی که پمپ اصلی روغن فشار خود را از دست میدهد — جلوگیری مینماید.
رابطه بین پیشروانش و روانسازی هیدرودینامیکی را میتوان اینگونه خلاصه کرد: پمپ پیشروانش پایهای را آماده میسازد؛ بهگونهای که عمل هیدرودینامیکی از اولین میلیثانیهٔ چرخش میلهوادار آغاز شود. این پمپ تماس سایشی فلز-بر-فلز در لحظهٔ شروعبهکار را به چرخشی تبدیل میکند که توسط لایهٔ روغن پشتیبانی میشود و بهعنوان یک ویژگی ایمنی هیدرواستاتیکی حیاتی، بازههای زمانی تعمیرات اساسی را افزایش میدهد.
روانکاری قوی برای مجموعههای تولیدکننده دیزلی بر پایههای چهارگانهای وابسته به یکدیگر است:
قانونی که فشار تأمینکننده ≠ فشار هیدرودینامیکی بنیادی است و از زمان چرخاندن اولیه تا عملکرد پایدار در ظرفیت اسمی اعمال میشود. تسلط بر این مکانیزمهای روانکاری برای دستیابی به طول عمر بالا و قابلیت اطمینان بالا در سیستمهای تولید توان دیزلی حیاتی امری ضروری است.
شرکت ماشینآلات شانگهای اوتِوو
وب: www.outevo.com